Onderwerpen:

- Een heel trieste dag
- Een heel bijzondere logee
- De Olmense Zoo
- Bezoek aan Jarro en Jószy in Luxemburg en Frankrijk
- Bezoek uit Engeland
- Mak komt logeren met oud en nieuw
- Familie dag 2010
- Een bijzondere logee
- Hallo hier ben ik dan
- Egyik wordt 11 jaar

nieuws archief

In het nieuws archief worden de leukste verhalen en reisverslagen
bewaard zodat deze nog eens terug te lezen zijn.

Een hele trieste dag

Gisteren (17 juni 2011) is onze kleine Atolka ingeslapen. Ze was ruim 3 weken oud.

Ondanks alle energie die we er samen in gestoken hebben heeft het haar niet kunnen redden. De laatste paar dagen werd het duidelijk dat Atolka niet goed groeide. Ondanks al het eten wat er in gestopt werd kwam ze niet of nauwelijks aan. Ook haar coordinatie was niet goed en ze was ook heel gauw moe. Een bezoek aan de dierenarts bevestigde onze vermoedens dat het niet goed ging met haar. Omdat we niet wilden dat Atolka moest lijden hebben we haar in alle rust in laten slapen.

Vanmorgen hebben we haar samen met Wela, Hans en Nico naar het crematorium gebracht. Atolka is vanmiddag gecremeerd.

Een heel bijzondere logee

Op 25 mei 2011 is geboren Dvorets-Borzogo Atolka-Nahodka. Haar ouders zijn: Turgai's Haiduc & Ischyma Milayka Miloslava. Waar gaat het hier over zul je zeggen. Nou het gaat over een "Barsoi". De volgende vraag is dan natuurlijk wat doet dat op onze Kuvasz site. Dat ga ik vertellen!

Vrienden van ons hebben een aantal Barsoi's in huis en zij wilden een keer een nestje gaan fokken. Omdat wij dit ras ook een leuke hond vinden boden wij onze hulp aan. Ellen begeleidt al jaren fokkers met dekkingen, dracht, de bevalling en ook in de weken die daar op volgen. Er zijn zoveel dingen waar je op moet letten als beginnende fokker en daarom vroegen zij ons om ondersteuning en raad.

Na de bevalling ging het echter niet zoals het hoort. Moeder Milayka had geen melk. Je hebt dan een keus of je gaat ze elke 2 uur een flesje geven of je zoekt iemand die een nest heeft liggen en je legt het pupje daarbij. Nou wil het feit dat Ellen al een aantal maanden aan het puppysitten was bij goede vrienden van ons. Na een klein overleg werd aangeboden om Atolka naar hen te brengen en bij Beardie-moeder Noa te leggen. Onze vrienden fokken Bearded Collie's en heeft dan ook af en toe een nestje zoals nu het geval is.
Er moest natuurlijk even over gedacht worden, want het is natuurlijk een hele beslissing. Je moet je pupje afgeven aan iemand anders.

Omdat Atolka bij haar moeder geen melk kon krijgen en zij afgevallen was werd besloten om haar bij de Beardie-moeder te leggen, maar tegelijk te beginnen met sonde-voeding. Nu hoefde zij dan geen inspanningen te doen om melk te drinken en kon zo aansterken. Vanaf dat moment kwam ze goed aan en werd ze een stuk levendiger.
Echter een probleem komt zelden alleen en na een aantal dagen hebben we ontdekt dat Atolka een open gehemelte (Palatotschisis) heeft. Ze kan nm. geen vacuum zuigen rond de tepel en dus valt ze er telkens af. Ontzetting bij iedereen. Een open gehemelte betekend in de meeste gevallen inslapen. Jammer dat de eigen dierenarts dit na de keizersnede niet opgemerkt had en de eigenaren, die nog geen fokervaring hebben, zo naar huis gestuurd heeft zonder hen zelf gesproken te hebben. Hij had dit probleem echter moeten constateren en de mensen hierover in moeten lichten dat het beter is om dit hondje in te laten slapen. Dat is even moeilijk, maar nu was het nog moeilijker om dit vechtertje te laten gaan. Menselijk gedacht ja, maar er komt bij fokken ook veel gevoel om de hoek kijken.

Echter zo snel gaven we het niet op. Ellen had ooit eens gehoord dat er een project zou zijn waar een hond met open gehemelte in mee kan doen. Het internet werd geraadpleegt en een professor uit Leiden werd gevonden. Hij deed samen met Maarten Kappen dit soort operatie's. Meteen hebben we Atolka ervoor opgegeven en na een tijdje wachten kwam het antwoord. Ze kwam in aanmerking. Nu moet ze als ze 6 weken oud is naar Eersel voor controle om te kijken hoe de anatomie is van het gehemelte en dan met 9 weken krijgt ze dan haar operatie ook in Eersel. Of er meerdere operaties komen moeten we afwachten hoe het genezings proces gaat verlopen.

In de tussentijd moeten we ervoor zorgen dat ze groot en sterk wordt. Dit doen we door ze om en om te verzorgen. Een aantal dagen bij Marja en Noa en dan weer een aantal dagen bij ons. Intussen is bij ons gebleken dat onze Fényes zich behoorlijk wederom (pleeg)moeder vind. Wij zorgen voor het eten bij Atolka en daarna zorgt Fényes voor de afwerking. Ze likt en massert dan Atolka haar buikje alsof het haar eigen pupje is. Zo goed als zij dat doet kunnen wij het echt niet. Atolka doet het intussen hartstikke goed.

En zo komt het dat Atolka bij ons op de site staat. Het is ons aller pleegkind geworden en de eigenaren komen vaak op bezoek. Moeillijk en moedig vinden ook wij het. Want je eerste schreden op het fokkerspad zo beginnen is echt niet leuk.

Er zal nog wel meer volgen want voorlopig hebben we onze handen nog vol aan haar en zal Atolka nog regelmatig bij ons verblijven. En de kleine triompfen zitten in de hele kleine ontwikkelingen die zij als pup doormaakt. Hhet lijkt er tot nu op dat dit allemaal normaal is, behalve die spleet in haar gehemelte, ontwikkelt zij zich normaal. We wachten het gewoon af en hopen op een zonnige toekomst voor haar.

Omdat Mak van alles mee gemaakt moet hebben als hij straks naar Engeland gaat hebben we besloten om maar eens wat anders te doen als zo maar een wandeling. Dieren kijken in een dierentuin leek ons veel leuker deze keer. Toevallig is er bij ons niet ver vandaan een kleine maar mooie dierentuin waar ook de honden mee naar binnen mogen: "De Olmense Zoo" in Olmen. Een rit, met de auto natuurlijk, van een klein half uurtje.

Een kleine maar volwaardige dierentuin zou ik zeggen, want ze hebben er allerlei soorten dieren. Van leeuwen en tijgers tot kleine doodshoofdaapjes. Ook veel watervogels zijn aanwezig. Dit waren ook de eerste dieren die we tegen kwamen. Daarna kwamen we bij de poema's. Er zaten er een 4-tal en ze kwamen niet echt onder de indruk van onze 4 grote witten. Ik zou eerder zeggen dat ze nogal nieuwsgierig waren naar deze bezoekers.

Ik had al gezegt dat er leeuwen waren, maar ze hebben er ook een gigantische witte leeuw. Niet alleen mooi om te zien maar ook erg indrukwekkend. Ook hij keek nieuwsgierig naar onze witten, die spontaan een stuk kleiner leken.

Een ander mooi stuk van de dierentuin is het "Berenbos". Hier leven 2 bruine beren samen met 3 witte wolven. Heel bijzonder. Via een loopbrug die zo'n 3 meter boven de grond staat loop je zo hun terrein in. En hier zagen we een stukje natuur naar boven komen. De witte wolven vonden het maar raar dat onze witten op die brug waren. Ze werden dan ook zichtbaar onrustig. Ook kleine Janós had er wat moeite mee. De wolven bleven onrustig totdat wij weer van de brug af waren.

Na deze bijzondere ervaring was het tijd om even tot rust te komen. Samen met zijn allen op een bankje. Een familie portret. De lol die we hadden werd er niet minder om. Eerder meer.

De volgende bijzondere ontmoeting was die met de witte tijgers. Tenminste dat vonden wij. Zij keken ons echt niet aan. Hij of zij bleef rustig liggen en bleef gewoon vooruit kijken, alsof wij er niet waren.

Omdat in zijn Mak zijn nieuwe thuis een papagaai woont leek het goed om vast te leren wat een papagaai nou eigenlijk is. Even samen op de foto vond Mak dan ook geen probleem.

Nog even een paar leuke fotoos bij de uitgang en de dag was weer voorbij.

Al met al een zeer geslaagde wandeling die we zeker nog eens over gaan doen. En ook dan gaan onze witten gewoon mee naar deze mooie dierentuin.

Als we de stambomen binnen hebben van de puppy’s van ons laatste nest besluiten we om eerst naar Frankrijk af te reizen waar het teefje Jószy woont. En op de terugweg gaan we naar Luxemburg om de reu Jarro te bezoeken. We gaan altijd de stambomen zelf naar de mensen brengen, zodat we de puppy’s weer even kunnen zien. Ook kunnen we dan met de mensen samen kijken of er nog wat begeleiding nodig is in de opvoeding of dat er nog andere vragen zijn omtrent hun pup. Je kunt altijd veel van te voren vertellen, maar niet alles blijft de mensen bij.

Toen wij bij Sandra en René aankwamen was Jószy door het dolle heen. Gelukkig ze was blij ons te zien. Er was duidelijk herkenning. Wat was ze gegroeid!! Ze had het heel goed. Sandra en René hebben een zoon van onze János Junior en nog twee teven, dus speelmaatjes genoeg.

Aangekomen bij de training was Jarro al aanwezig met zijn baasjes. Ook hij herkende ons en ging uit zijn dak. Jarro is duidelijk de grootste reu en de zwaarste van het nest. Een prachthond. Hij is ook erg lief. Alleen vinden Peter en ik dat hij iets teveel mag en weinig regels krijgt van zijn baasjes. En dat is iets dat een pup toch nodig heeft

Natuurlijk hadden wij onze twee puppy’s bij ons en er werd meteen gevraagd of wij ook mee wilden doen aan deze les. René ging met Józsa trainen en ik (Ellen) met János Junior.

Bij het huis van Jarro aangekomen ontmoette we ook de oma die daar woonde. Een oud lief dametje die Jarro een heerlijke hond vindt. Jarro en Jósy waren  aan het stoeien. Wij hebben onze puppy’s maar in de auto gelaten. Dat vonden we iets teveel in huis. Zo konden we ook goed zien hoe Jarro zich gedraagt in en rond het huis. We kregen koffie en er kwamen drie taarten op tafel. Nou, dat was een verwennerij vonden wij. Ook werden we nog verrast met een Kuvaszkalender uit Amerika.

Onze Mak is een pup uit het laatste nest (nest 2010) en is nu 6 maanden oud. Hij woont in Best bij de familie van den Broek. Samen met hun Kuvaszdame Zsivány heeft hij daar een hele leuke tijd, maar Mak blijft daar niet wonen! Als hij 11 maanden oud is gaat hij naar Engeland verhuizen. Hij heeft alle benodigde testen super goed doorstaan en moet nu de vereiste 6 maanden wachten vooraleer hij over de grens naar Engeland mag. Kim en Denzil zijn dol op Kuvaszen en hebben een teefje van bijna 14 jaar gehad. Zij worden de nieuwe baasjes van Mak. Regelmatig komen zij hier logeren en dan gaan we met zijn allen leuke dingen doen. Mak staat dan in het middelpunt van de belangstelling natuurlijk voor Kim en Denzil.

Zo zijn we onlangs naar de stad in Eindhoven gegaan. Dit alles in het kader van de socialisatie van onze puppy’s. Gepakt en gezakt met poepzakjes en keukenrol gingen wij op weg. Mak was vergezeld van zijn broer János Junior en zijn zus Józsa. Het was zaterdag, dus erg druk in de stad, maar dat was juist erg gezellig voor de honden. Ze kregen weer veel aandacht en inderdaad werd er regelmatig gevraagd of dit Labradoodles waren. Dit is op het moment een populair ras.  En bij een stadswandeling hoort natuurlijk ook koffie. Toen we samen gezellig op een terrasje zaten hebben we van de gelegenheid gebruikt gemaakt om Kim een klein cadeautje aan te bieden. Familie van de Broek had namelijk een aantal melktandjes van Mak gevonden en bewaard. Daarbij zat ook een mooie hoektand, die wij in een hulsje hebben laten zodat deze als hanger gebruikt kan worden. Kim was aangenaam verrast.

Tijdens het wandelen moet er natuurlijk ook geposeerd worden.

We zijn ook even op het treinstation in Eindhoven geweest. Denzil is tenslotte treinmachinist van beroep in Engeland en Mak zal dan ook zeker eens met de trein kennis moeten maken. Denzil moest helaas weer naar huis, omdat hij de volgende dag moest gaan werken.

De honden hebben zich keurig gedragen op deze dag en we hebben weer veel bewonderaars en geinteresseerden gehad.

De volgende dag zijn we naar de Lommelse Sahara geweest. Het was lekker weer, dus waren er veel wandelaars met hun hond. Onze puppy’s waren erg opgewonden en we hebben flink geoefend met het luisteren, want zij hadden toch iets anders in gedachten dan wij. De Lommelse Sahara is een mooi gebied om te wandelen en de honden kunnen heerlijk in het water als het weer warmer is

Later in de middag moest Kim weer op tijd naar huis. Zij komt óf met de boot óf met de shuttle naar hier, en dus moet zij op tijd weer bij de boot of trein zijn omdat deze nou eenmaal niet op je wacht. Kim vindt het altijd weer moeilijk om weg te gaan en Mak achter te laten, maar wij kunnen geen betere baasjes voor hem wensen en zijn dankbaar zulke lieve mensen te hebben leren kennen.
En voor Mak kunnen wij geen beter gastgezin bedenken als John, Henny, Stefan, Richard en Jeffrey. Zij doen er alles aan om Mak een fijne puppy- en jonge hondentijd te laten hebben.

En dan is het na zo'n lekkere wandeling tijd om te rusten!

Mak logeert weer even bij ons gedurende een paar dagen. Dit vanwege het vuurwerk dat met Nieuwjaar afgestoken wordt bij John en Henny in Best. Het is daar dan net oorlog en zij willen Mak geen verkeerde indruk daarvan geven.

Als onze János Junior en Józsa hun broer weer zien is het een dolle en drukke boel. Meteen gaan ze rondrennen en elkaar weer aftasten wie de sterkste is. Nu ze vier maanden oud zijn gaan ze steeds feller tegen elkaar reageren. Maar natuurlijk zijn wij erbij om dat in goede banen te lijden. Veel hoeven we niet te zeggen. De volwassen honden Egyik, János Senior, Fényes, Lumikki en Himez dragen hun steentje bij in de opvoeding van de puppy’s. De kleintjes zijn erg onderdanig bij de grote honden. We kunnen ons geen betere helpers wensen.
Er lag veel sneeuw en dat vinden Kuvaszen één van de leukste dingen om in te gaan rollen. De honden zien er dan wel niet zo mooi wit meer uit. Sneeuw is toch witter zie je dan! Maar de honden trekken zich niets aan van deze verkleuring. Zodra je met sneeuwballen gaat gooien zijn ze attent en staan ze op scherp.

Vandaag hebben we onze familiedag. Gewoon lekker samen zijn en met een aantal mensen en hun honden, een stukje wandelen. Ook waren er toekomstige puppy-eigenaren bij. Vaak krijgen we de vraag om samen te gaan wandelen en regelmatig gebeurd dit dan ook.

Verzamelen is het vandaag bij ons waar we dan eerst bijkletsen met elkaar onder het genot van koffie, thee en natuurlijk lekkere koek en/of gebak. En het gebak was weer zeer lekker deze keer. Hennie had, 's morgens in alle vroegte, een super lekkere appeltaart gebakken en Jolanda had gezorgt voor lekkere noten/banaan cakejes. Verder waren er chocolade slagroomsoesjes en diverse soorten koeken.

In totaal waren er 18 mensen aanwezig en 11 honden. 9 Kuvaszen en 2 Flatcoated retrievers. De temperatuur was goed en we konden dus lekker buiten in de voortuin onder de bomen zitten. Hierna gingen wandelen bij de Lommelse Sahara. We zijn de vorige keer (16 januari j.l.) om de verjaardag van het nest 1999 te vieren, daar ook geweest en het is een geweldig mooi gebied om te wandelen.

Op het rustpunt aan het water kwamen we een groep paarden met ruiters tegen. Toch weer iets bijzonders voor de honden, maar die hadden daar niet echt veel problemen mee. Ook bij het maken van de groepsfoto wisten alle honden zich voorbeeldig te gedragen.

We waren vertrokken met goed weer, maar op de terugweg zijn we toch overvallen door een regenbui. Daardoor is er besloten om na het wandelen meteen het restaurant, dat bij de Sahara ligt, op te zoeken en niet om nog ergens anders naar toe te rijden. Hier zijn de honden ook altijd welkom en zij lagen lekker onder de tafels uit te rusten terwijl wij heerlijk aan onze maaltijd zaten.

's Avonds gingen de twee Kuvaszlogees Heske en Esisz ook weer terug met hun baasjes mee naar huis. Ze zijn respectievelijk 6 en 2 weken hier te logeren geweest. Maar voor hen in de plaats zijn Fitos en natuurlijk Gyula gekomen. Fitos blijft één week en Gyula tot dat haar puppy's naar hun nieuwe eigenaren gaan. Het was weer een hele fijne dag en ook deze keer zijn wij én onze honden getrakteerd op leuke en heerlijke cadootjes. Alle mensen willen we nogmaals danken voor hun aanwezigheid. Ook wij hebben van jullie genoten en van jullie honden. Marjet en Marian willen wij nog erg danken voor het maken van de mooie foto's. Zij hadden zich die dag min of meer aangeboden als fotograaf en hebben de nodige leuke plaatjes gemaakt. Als iedereen weer weg is zeggen we tegen elkaar "wat een lieve mensen zijn het toch allemaal!".

Iedereen die ons kent weet dat wij regelmatig hondenlogees hier in huis hebben. Maar onlangs kregen wij wel een heel bijzonder geval: Roosje.

Roosje kwam voor een aantal weken logeren. Roosje is een lammetje!! Haar moeder is één dag na de bevalling plotseling overleden en zodoende moest er voor Roosje een nieuwe mama gezocht worden. De lammerentijd was in maart en nu (juni) waren er natuurlijk geen andere ooien die dit lammetje eventueel onder hun hoede konden nemen. Dus werd ons aangeboden of wij Rosa in huis wilde nemen en haar om de twee uur een flesje gaven. Nou, voor ons als stadse mensen, was dit natuurlijk een uitdaging.
Ze had na een paar uur hier al in de gaten dat ze bij ons moest zijn voor haar flesje. Wij dachten dat zo'n lammetje al meteen ook aan het gras begon te eten, maar dat is dus niet zo! Het duurt een aantal weken voordat ze gras gaan eten. Dus om de paar uur maakten wij een heerlijk flesje melk voor haar.

Roosje verbleef bij ons gewoon tussen de honden. Na een dag wist ze niet beter of die hoorden er gewoon bij. Ze sliep 's nachts in haar warme bedje met stro bij de honden en je hoorde haar niet. Onze honden en Roosje vonden elkaar hartstikke leuk en zij speelden zelfs met elkaar.
In onze omgeving waren verschillende bevriende fokkers die een nestje puppy's hadden. Voor de socialisatie vroegen zij allen of wij Roosje eens meenamen en hun puppy's wilden laten kennismaken met een lammetje. Dus ze heeft kennisgemaakt met Flatcoated Retrieverpuppy's, Pyreneese Berghondenpuppy's en Bearded Colliepuppy's. Het was geweldig om te zien hoe Roosje reageerde. Totaal niet bang voor andere honden.

Roosje leek gewoon een puppy dat bij ons woonde. Ze liep ons overal achterna en je hoorde "behhe" als ze je niet meer zag in de tuin. Als je dan haar naam riep kwam ze op een holletje aanrennen. Roosje ging dus gewoon overal mee naar toe.

Hier thuis ging ze vanalles onderzoeken. Ze vond uit dat ze heel leuk met de kattenkrabpaal kon spelen en dat ze op en van de bank af kon springen. Als ik op de bank zat kwam ze heerlijk langs me liggen en ging dan haar dutje doen. Het was zo aandoenlijk om te zien allemaal. We vonden haar heel geweldig en knuffelen was ook al haar hobby. We genoten van haar.

We hadden afgesproken dat zij ongeveer een week of vijf hier zou blijven, maar door onze reis naar Hongarije voor de dekking van Gyula, is Roosje eerder naar huis gegaan. Het was even slikken op het moment van afscheid nemen, maar we waren ons bewust dat Roosje lekker in de wei moest gaan opgroeien. Ze is tenslotte een schaap!!

Hallo Allemaal,
Vandaag heb ik mijn mama, broertjes en zusje gedag gezegd en ben de wijde wereld

ingegaan. Eerst moesten we heel ver rijden in de auto. Om mijn krachten te sparen ben ik maar lekker gaan slapen. Eenmaal in Lommel aangekomen was ik weer helemaal uitgerust en klaar voor mijn ontmoeting met mijn grote broer die ik pas 1x eerder had gezien. We waren allebei heel blij om elkaar weer te zien en nadat we elkaar even besnuffeld

hadden ben ik alles eens gaan ontdekken. Ik ben namelijk een erg stoere meid die niet snel onder de indruk is van een nieuwe omgeving. En samen met mijn grote broer durf ik natuurlijk alles aan! Ik kreeg de indruk dat mijn broer het ook erg gezellig vindt dat ik bij hem kom wonen, want hij maakte van blijdschap hele gekke bokkesprongen en rende hard door het huis. Ik hou jullie allemaal op de hoogte van mijn avonturen hier in Lommel en omdat jullie vast heel benieuwd zijn hoe knap ik ben, zijn hier alvast een paar leuke foto's van mij en mijn broer.
Liefs Abbey

Evelyne en Niels bedankt dat wij voor dit stoere knappe meisjes mogen zorgen. Wij zijn hartstikke blij met haar.